Ηλιαχτίδες του Κόσμου

Πολλοί θέλησαν να μου βάλουν ταμπέλα.
-Κουμμουνίστρια; ρώταγαν.
Οχι, απαντούσα και χαμογελούσα με ένα μυστήριο χαμόγελο που ξέρει πολλά αλλά επιλέγει να παρατηρεί, αντί να μιλά.

Πιστό αντίγραφο ενέργειας της Τζοκόντα. Περνά κόσμος από μπροστά της, τους βλέπει να την παρατηρούν , να τη σχολιάζουν αλλά αυτή εκεί, στη θέση της , απλά να χαμογελά.

-Καλά, συνέχιζαν. Αν όχι ΚΚΕ , άλλο , αλλά σε Αριστερά.

- Τι είναι Αριστερά, τους ρώταγα.

-Ολα αυτά που κάνεις και μιλάς.

-Ξεχνάτε το Χριστό, τους διέκοπτα.

- Αυτά ειναι για τα παιδιά, μου απαντούσαν.

-Τότε είμαι παιδί. Το παιδί ενός ξεχασμένου Θεού.Eνα Θεό χαμένο μέσα στη σκόνη δογματικών συγγραμμάτων ,πιστοποιητικών γνησιότητας και ιθαγένειας Του.

Και μαζί με το Θεό, ξεχάστηκαν και ποιότητες όπως
Αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότητα, αγαθωσύνη, πίστη, πραότητα ,εγκράτεια, σοφία, δημιουργικότητα, αυτοκυριαρχία

και πούλησαν για ένα δηνάριο την
άπειρη και απόλυτα ελεύθερη ψυχή, τη ζωοδότρα, την
αγια,δίκαιη και αόρατη.

Ομως υπάρχουν ακόμα τα παιδιά του...
και η σπίθα της ψυχής τους...
σαν ηλιαχτίδα!

Stella Sunray